Pierwsza wizyta konsultacyjna

Na podstawie badania zewnątrz i wewnątrz-ustnego, lekarz ortodonta wstępnie diagnozuje wadę zgryzu i określa plan leczenia. W czasie rozmowy z pacjentem odpowiada na jego pytania i wyjaśnia wątpliwości. Następnym krokiem jest dokładna diagnostyka poprzez:

  • pobranie wycisków zębów górnych i dolnych na gipsowe modele diagnostyczne

  • wystawienie skierowania na wykonanie zdjęcia ortopantomograficznego i cefalometrycznego

Oczywiście pacjent może przynieść komplet zdjęć na I wizytę , jeśli takie posiada.

Druga wizyta – plan leczenia

Na podstawie badania pacjenta, oceny zdjęć rentgenowskich oraz modeli diagnostycznych lekarz ortodonta ostatecznie diagnozuje obecną wadę zgryzu i planuje leczenie ortodontyczne. Pacjentowi zostają przedstawione zmiany w układzie zgryzu możliwe do uzyskania w czasie leczenia ortodontycznego. Bardzo ważne jest, aby pacjent od samego początku, przed podjęciem leczenia był świadomy jego rezultatu jak i poszczególnych etapów leczenia. W czasie planu zostają wyszczególnione aparaty, które są konieczne do jego przeprowadzenia, natomiast w przypadku aparatu stałego wybór rodzaju zamków zależy od samego pacjenta. Przed założeniem stałego aparatu ortodontycznego zęby muszą być zdrowe (oczywiście poza tymi ewentualnie wskazanymi do ekstrakcji), pozbawione kamienia i osadu nazębnego.

KLEJENIE APARATU STAŁEGO

Przed założeniem aparatu stałego należy wcześniej założyć gumki separacyjne w celu zwiększenia przestrzeni między pierwszymi zębami trzonowymi. Sam proces klejenia aparatu trwa nie dłużej niż godzinę i wiąże się z wcześniejszym wytrawieniem zewnętrznej powierzchni zębów oraz bardzo precyzyjnym wypozycjonowaniem poszczególnych zamków.

W zdecydowanej większości przypadków leczenie ortodontyczne wymaga klejenia aparatu stałego na oba łuki zębowe, jednak bardzo rzadko aparaty te zakładane są jednocześnie. Czas klejenia górnego i dolnego aparatu może dzielić nawet kilka miesięcy; często jeden z łuków zębowych wymaga uprzedniego przygotowania i to na ten łuk najpierw zakłada się aparat stały. Na koniec zostają udzielone informacje odnośnie higieny jamy ustnej z aparatem stałym oraz diety zalecanej w przypadku użytkowania aparatu stałego.

WIZYTY KONTROLNE

W przypadku leczenia aparatami stałymi wizyty kontrolne odbywają się średnio co miesiąc i polegają na aktywacji łuków (ich wymianie, dogięciach na nich), ewentualnie innych elementów aktywnych. Okresowo w przebiegu procesu leczenia ortodontycznego, zastosowanie mogą znaleźć sprężynki otwarte lub zamknięte, wyciągi elastyczne międzyszczękowe, łańcuszki elastyczne. Istnieje możliwość wydłużenia okresu pomiędzy wizytami kontrolnymi , na przykład z powodu wyjazdu lub innego leczenia, należy jednak uprzedzić o tym lekarza ortodontę na wcześniejszej wizycie. Lekarz ortodonta na bieżąco przeprowadza i kontroluje przebieg leczenia.

ZDJĘCIE APARATU

Po uzyskaniu zadowalającego , prawidłowego ustawienia zębów w łuku i prawidłowych kontaktów zgryzowych kończymy leczenie aparatem stałym. Zdjęcie aparatu stałego trwa kilkanaście minut i polega na odklejeniu zamków ortodontycznych za pomocą specjalnych kleszczy oraz usunięciu pozostałego na szkliwie kleju za pomocą specjalnego wiertła. Ta ostatnia czynność, chociaż jest całkowicie bezpieczna dla szkliwa, to może okazać się nieco nieprzyjemna ze względu na towarzyszące jej wibracje. Następnie zostanie wykonany skaling w celu usunięcie kamienia nazębnego. Pobierane są wyciski na modele końcowe oraz w celu wykonania aparatu retencyjnego.

UTRWALENIE EFEKTÓW LECZENIA

Jest to bardzo ważny etap leczenia ortodontycznego. Efekt zakończonego leczenia w postaci prawidłowo ułożonych i kontaktujących się ze sobą zębów nie jest niestety od razu trwały. Dlatego niezbędna jest tak zwana retencja, czyli utrwalenie nabytych efektów leczenia i nowego układu zębów.

Czas trwania retencji zależy od stanu wyjściowego ułożenia zębów, stopnia ich przemieszczania , stabilności uzyskanego układu oraz wieku pacjenta. Ogólnie przyjmuje się, że okres utrwalania efektów leczenia powinien stanowić co najmniej połowę czasu aktywnego leczenia. Z biegiem czasu retencja jest jednak coraz mniej uciążliwa, nie tylko dlatego, że pacjent się do niej przyzwyczaja, ale z uwagi na redukcję czasu koniecznego do utrzymania efektów leczenia.

Okres retencji również wymaga okresowych wizyt kontrolnych, jednak w odstępach kilkumiesięcznych.